Gender - beeld - copyright Irka Stachiw

Uithouwen

Een voor mij nieuwe steen ligt te wachten op onthulling.
Weer een maatje groter en een beetje harder. Een Chinese speksteen van bijna 24 kg.
Ik wil mij het hakken gaan eigen maken.

Spannend: met schaven en schuren kan ik goed voelen wat de steen wil en waar mijn bewegingen heen gaan en wat ze veroorzaken.
Met hakken  lijkt het of ik minder invloed heb op waar mijn beitel heen gaat en dat ik minder zicht heb op wat de  impact is van mijn actie op de steen.

Eerste, zachte, zucht van verlichting:

de steen blijkt  groot genoeg om mijn beginnend gehak uit te houden.
En zo beweeg ik mij om de steen en “maak de steen schoon” en leer haar kennen door de scherpe kanten en uitsteeksels te verzachten en verkleinen.

Maar hoe nu verder?

Ik zie nog niet echt iets ontstaan.
Er zou een vrouw te voorschijn kunnen komen maar ook iets abstracts met golf- en vlechtbewegingen.

Als ik niet duidelijker in de steen ga werken verandert er niets maar ik wil ook niet al te bruut mijn wil aan de steen op leggen en de vorm die te voorschijn wil komen, verliezen.

Ik zoek naar een cadans en een balans tussen ingrijpen en laten ontstaan.

Ik word moe, voel een lichte teleurstelling, ga aan mezelf twijfelen en hak toch nog wat door.
Echt tijd voor pauze.
Een plas- en drinkronde verder en nog even bijkletsen en rondkijken , bekijk ik van een afstand de steen en dan sta ik weer bij de bok.

De tweede, lichte, zucht van verlichting.

Ik zie een mogelijkheid.

“Het beeldhouwen levert mij steeds weer bespiegelingen op die een antwoord geven op de vragen bij het werken met teams. Of in ieder geval herkenning.”

Meer ideeën hierover of ervaringen ermee? Reageer gerust.