Toegang of uitgang 2011

Minimalisme en zelfverwerkelijking

De sociale hoofdwet

“waar ik sta kan jij niet meer staan.”

Alleen al door te zijn neem ik ruimte in.
Ruimte die er dan niet meer is voor een ander.

Zelfontplooiing en vrijheid zijn belangrijke zaken voor een modern westers mens…

En dan is er de aardbeving en tsunami in Japan.
Vervolgens lees ik een artikel in een (oude) P plus (bij de tandarts) en daarna in de NRCnext over de benodigde grondstoffen voor mobieltjes en ipads en het “bloed” dat daar aan kleeft.
Dit weekend las ik een artikel in de NRCnext over minimalisme waaruit blijkt dat je vooral weinig dingen hoeft te bezitten, als je al je foto’s, muziek en herinneringen digitaliseert…

En zo komen voor mij het recht op zelfontplooiing en vrijheid weer eens in een ander daglicht te staan, ga ik anders denken over mijn “recht” op een eigen auto, een mobieltje, en ….
Is het terecht dat 20% van de wereldbevolking 80% van de grondstoffen gebruikt? Waarvoor?
Waar houdt dit op? Bij de (dreigende) meltdown van een kernenergiecentrale in Japan?

Minimalisme in het dagelijkse leven lijkt mij een goed streven.
Tenslotte heb ik nu een geweldige escape: mijn atelier. Al die nieuw benodigde spullen….
Ik word zelfs weer enthousiast om zo min mogelijke bagage mee te nemen op vakantie door de voorbeelden voor dames (kort weekendje weg (eng) en voor heren  (travel light). Handig voor mijn vliegreis….

In de 80-er jaren was ik fanatiek bezig met afvalscheiding, biologische voeding, kleding van natuurlijke stoffen. Jaren reden we geen auto, daarna deelden we jaren een auto met twee gezinnen………
Wat is daar van over gebleven?
In ieder geval een soort evenwicht door de kleine flat waarin wij leven: iets nieuws erin betekent iets ander er weer uit.

En dan breng ik dat evenwicht in de war door te gaan schilderen en beeldhouwen.
Ik koop mijn materialen en gereedschappen nieuw en ik veroorzaak meer afval….

Ga ik recycle-schilderen?
Ga ik cradle -to-cradle beeldhouwen?

Wie heeft daar ervaring mee? Ideeën over?

Bewaren